Toevallig ontdekte ik op een rommelmarkt, ettelijke jaren geleden, de driedelige ‘Omnibus der erotiek’. Die vondst maakte mij tot een regelmatige bezoeker van het soort marktjes. Niks speciaals zou je denken tot ik je vertel wat de tweede zondag van juni 2018 voor mij in petto had. Op een affiche had ik zien staan dat het dat weekend dorpsfeesten zouden zijn in een naburige gemeente. Een feest gepaard gaande met tal van activiteiten, een rommelmarkt inbegrepen. En ik, Dieter, liet zo iets niet aan mij voorbij gaan. Een standje aldaar ving mijn interesse. Ik hield er halt bij twee dames, eentje van ongeveer mijn leeftijd, de andere een stuk jonger, onmiskenbaar moeder en dochter. Beider gelaatstrekken leken zo sterk op elkaar dat een vergissing kon worden uitgesloten. Het gene wat me interesseerde was niet de jonge vrouw, noch de oudere, maar de twee openstaande kartonnen dozen met goedkope tijdschriften er in, behorende tot een minderwaardig soort literatuur – pulp – volgens sommige mensen. Een genre boekjes waarvan ik er in mijn late tienerjaren heel wat had gelezen, vooral westerns dan. ‘Hoi,’ sprak ik de dames toe. ‘Mag ik deze twee dozen hier,’ en ik wees er naar, ‘eens inkijken?’ De jongste vrouw zei me: ‘Zeker meneer. U doet maar.’

In de eerste doos, tussen de ‘Colt 45’- en de ‘Winchester 44’ weekbladen, vond ik een ‘Hollister’. Ik hield die terzijde en legde de overige boekjes terug in de doos. In het tweede karton vond ik nog wat ‘Hollisters’. Misschien zou er wel eentje bij zitten die mijn collectie kon aandikken. Een lijstje met de ontbrekende nummers had ik gewoontegetrouw op zak. In de doos werd de stapel bij elk boekje dat ik ter hand nam kleiner en op de bodem zag ik tot mijn verbazing een ‘SEXY, MAXI IN Mini’- blaadje liggen. Was me dat een treffen! Dit soort pulp had ik ook ooit gekocht en er zelfs is een erectie bij gekregen. Ik deed een teken naar de jongste dame. ‘Mam,’ hoorde ik haar zeggen tegen de vrouw naast haar: ‘Meneer heeft interesse in de boekjes van papa.’ De moeder kwam enkele stappen naderbij en vroeg me of ik mijn gading had kunnen vinden. ‘Misschien wel,’ antwoordde ik haar, terwijl ik met mijn vinger naar de bodem in de doos wees.

‘Oo,’ leek ze te schrikken bij het zien van het ‘SEXY, MAXI IN Mini’- boekje. Die ‘Oo’ voelde bij mij aan als een ‘Auw’ en toen ik in de ogen van de dame keek zag ik nog net een flits van weemoed weg trekken. ‘Mijn excuses, mevrouw,’ bood ik haar aan. Onbewust had ik de dame ergens gekwetst, wat zeker niet mijn bedoeling was, en het boekje moest er een verband mee hebben. ‘Het is al goed, meneer,’ sprak ze me wat zacht toe. Ik keek haar onderzoekend aan. ‘Zeker weten, mevrouw?’ Ze knikte. Ik wees opnieuw naar het boekje in de doos en vroeg haar of ze er nog meerdere van had. De dame vertelde me dat er bij haar thuis nog een stapel aan dozen stond en dat ze die dozen best is wat beter kon inkijken. Als ze dat wou doen: ‘Ja graag.’ Ik overhandigde haar mijn adreskaartje, dacht niet aan het lijstje in mijn broekzak en vergat zelfs af te dingen. Het treffen met het boekje had ook mij overweldigd. Ik wenste de dame nog ‘een vruchtbare dag’ toe. Ze leek me echter niet te begrijpen. Ik verduidelijkte me: ‘Succes met jullie standje.’ Plots glimlachte ze. ‘Nou.. Dank je wel!’

Dagen lang hoorde ik niets meer van haar tot ik plots een sms’je ontving. ‘Nog interesse in de boekjes?’ Ik sms’te bevestigend terug en nog die dag zat ik bij de dame op de bank. Puur zakelijk begon tussen ons de kennismaking maar gaandeweg werd het spreken wat gemoedelijker en zelfs vertrouwelijk. Zo kwam ik te weten dat ze Lizet heette en dat ze al geruime tijd een weduwe was. Ze had het moeilijk gehad met het wegvallen van haar echtgenoot maar met de woorden:’ Het leven gaat verder,’ bleek ze al tot een besluit gekomen te zijn. Het rouwen was verleden tijd. Van mijn kant kreeg ze te horen dat ik sinds jaren al een mislukt huwelijk achter de rug had. Ik was een alleenstaande. Voorzichtig begon ik met Lizet te flirten. Ze ging er eerst niet op in maar dat veranderde, van wat aarzelend meegaande tot volop. Bij het afscheid kreeg ik een kus op de wang en de vraag of ze me zou weerzien. ‘Reken maar! Waarom anders had ik mijn mobieltje, voor ik vertrok, bewust laten liggen op de vensterbank in haar kleinste kamertje?’ Wat de vraag betrof liet ik Lizet nog in het ongewisse.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *